Ένα μυθιστόρημα για το πώς είμαστε φτιαγμένοι από λέξεις.

Εμείς δημιουργούμε τη γλώσσα ή αυτή πλάθει την πραγματικότητά μας; Είναι τα όρια της γλώσσας μου τα όρια του κόσμου μου, όπως είπε ο Λούντβιχ Βίτγκενσταϊν;

Οι λέξεις είναι το μόνο που έχουμε για να συνεννοούμαστε. Τι γίνεται, λοιπόν, όταν αποφασίζουν να ξεσηκωθούν; Τι συμβαίνει όταν οι «ξένες» λέξεις της ελληνικής επαναστατούν και κατεβαίνουν σε απεργία;

Δέκα άνθρωποι παλεύουν με το νόημα της ζωής τους – και τα νοήματα των λέξεων, οι οποίες φτιάχνουν γέφυρες και εμπόδια για την ευτυχία τους.

Το πέμπτο μου μυθιστόρημα Στα πρόθυρα γραμματικής κλίσης, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο 2007 από τις εκδόσεις Intro.

    1. «Αδιαπεραστικότητα! Αυτό λέω εγώ!»
    1. «Μου λες, σε παρακαλώ, τι σημαίνει αυτό;» ρώτησε η Αλίκη.
    1. «Επιτέλους μιλάς λογικά», είπε ο Χάμπτυ Ντάμπτυ άκρως ικανοποιημένος. «Με το “αδιαπεραστικότητα” εννοώ ότι αρκετά μιλήσαμε γι’ αυτό το θέμα και θα ’ταν καλύτερα να μου πεις τι σκοπεύεις να κάνεις μετά, αφού φαντάζομαι ότι δεν σκοπεύεις να μείνεις εδώ όλη σου τη ζωή».
    1. «Σαν πολλά να σημαίνει μία μόνο λέξη», είπε η Αλίκη σκεφτική.
    1. «Όταν βάζω μια λέξη να κάνει τόση πολλή δουλειά», είπε ο Χάμπτυ Ντάμπτυ, «πάντα την πληρώνω κάτι παραπάνω». […]
    1. «Το ζήτημα είναι», είπε η Αλίκη, «αν μπορείς να κάνεις τις λέξεις να σημαίνουν τόσο πολλά διαφορετικά πράγματα».
    1. «Το ζήτημα είναι», είπε ο Χάμπτυ Ντάμπτυ, «ποιος τις διαφεντεύει, αυτό ’ναι όλο».
      1. Λιούις Κάρολ, Μέσα από τον καθρέφτη
    1. Οι λέξεις φταίνε…
    1. Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν
    1. Κική Δημουλά